Begin, vragen 1 t/m 4, gaan over het verlies en de begeleiding die U hebt gehad
Interview 05, gehouden op 09-03-2018
Gezinssituatie: moeder, vader en twee gezonde dochters
Verlies: twee miskramen 2010 en in 2013
- Zoudt u mij kunnen vertellen over het verlies dat u geleden hebt?
Opname 1
We hebben een miskraam (2010), toen is ons dochtertje geboren (2012) die is nu 5 jaar, Miskraam (2013) en ons tweede dochtertje (2014) zij is 3 jaar oud.
We hadden niet gedacht dat zij zo snel zou komen, ze kwam ongedwongen.
- Wat is er gebeurd?
Opname 2
Ze waren beiden niet levensvatbaar.
We hebben bij beiden met 6-7 weken een kloppend hartje gezien en met 10 weken was het kindje niet meer levensvatbaar.
- Heeft u begeleiding gehad, tijdens die periode?
Opname 3
Van de verloskundige praktijk wel, die hebben gebeld. Zij hebben ook het hele proces in gang gezet, en zij hebben geregeld dat wij naar het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis toe gingen.
Bij de tweede miskraam was dit minder. We werden toen gelijk doorgestuurd naar het Radboudumc. De eerste keer zijn we naar het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis gegaan omdat dit de eerste mogelijkheid was die zich voor deed. En de tweede keer was dit het Radboudumc.
Bij de eerste keer heeft het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis ons in alles begeleidt. Voor de behandeling met medicijnen ben ik opgenomen want de medicijnen werkten niet; toen ben ik uiteindelijk gecuretteerd.
Dit hebben ze allemaal heel netjes gedaan.
Bij de tweede keer in het Radboudumc vonden wij dat mij werd opgedrongen dat ik die medicijnen nog een keer moest doen, terwijl ik zelf een curettage wilde. Uiteindelijk heb ik wel de medicijnen gedaan en dat had ik niet moeten doen.
Ik vraag de respondent hoe deze procedure (medicijnen en curettage) werkt. Wat/wanneer komt eerst?
De respondent legt uit.
De medicijnen worden van onderen ingebracht en deze moeten opwekken dat de miskraam van zelf afvloeit.
Bij een curettage wordt je baarmoeder leeggezogen.
In het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis ben ik donderdag en vrijdag opgenomen geweest en heb ik deze medicijnen gehad. Gedurende twee dagen hebben ze geprobeerd de miskraam op te wekken. De pillen deden niets en uiteindelijk ben ik zaterdagochtend gecuretteerd.
In het Radboudumc kregen we de pillen mee naar huis en moest ik deze thuis zelf inbrengen. En dat is al dat je denkt, laat maar zitten. Je weet van de vorige keer wel een beetje hoe het werkt, maar toen heeft de gynaecoloog deze pil bij mij ingebracht.
Je moet deze pil erin stoppen, maar je weet niet in hoeverre hoe of wat; men was ook minder duidelijk. Deze keer stootte het lichaam het kindje wel zelf af en het deed heel erg pijn! Het wekt weeën op en ik heb er een hele nacht over gedaan. Je kan beter een echt kind baren dan dit.
Ik kreeg bloedproppen en ik dacht bij mij zelf ik “stop nu mijn kindje in de wc-pot”. Dat vond ik heel onmenselijk. Daar hadden we achteraf allebei heel veel spijt van.
Ik heb de bloedproppen kunnen opvangen en we hebben het een plekje kunnen geven. Echter, je weet niet of je alles wel opgevangen hebt.
Wij hadden samen zoiets van dit is niet de manier die we hadden moeten kiezen. Wij kregen ook licht het gevoel zo van doe dit nu maar want met een curettage kan je ook je baarmoeder kapotgaan, enz. De minste beschadiging zou met de medicijnen zijn.
Dit hebben wij als een hele vervelde situatie ervaren in vergelijking met de eerste keer in het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis. Het opnemen is al prettig want je bent onder controle en je weet niet wat je moet verwachten.
Dus, de tweede keer vonden wij niet prettig.
- Heeft u begeleiding gehad na die periode?
Opname 4
Bij beide keren niet.
De verloskundige heeft bij de eerste miskraam wel gebeld met de vraag hoe het nu met ons ging. De tweede keer heeft niemand gebeld.
De eerste keer hadden we het de familie wel verteld, maar onze vrienden niet omdat het nog zo pril was. Er komt zo’n druk op te liggen, wanneer ben je zwanger en ben je al zwanger. Dit wilde wij niet.
De tweede keer wist mijn beste vriendin het.
Ik was toen 30 jaar en mijn vriend was 33 jaar oud.
In de periode dat ik zwanger was van onze dochter hadden we vrienden die een dood geboren kindje kregen. En toen ik zwanger was van onze oudste hadden ook andere vrienden van ons een doodgeboren kindje. Dit is wel een heel ander verhaal maar we hadden wel wat aan elkaar. En ik heb het er nog steeds over met mijn vriendin en haar ervaring.
5 t/m 8 tussen vragen, eigen beleving, afscheid en dergelijke
- Heeft u nog uitgezocht naar het waarom?
Opname 5
Neen.
Ze zeiden toen omdat de periode zo kort was dat het kindje er was begrepen wij daaruit dat je niet zoveel kan halen waardoor het komt en daarom hebben wij ook de waarom vraag nooit gesteld.
Wij dachten het is een stukje natuur en dan is het kindje gewoon niet goed geweest. En heeft het zich gelukkig als vroegtijdig afgebroken anders zou het wellicht een kindje met een afwijking geweest zijn. Wij hebben ons nooit zo bezig gehouden met de waarom vraag, het heeft gewoon zo moeten zijn.
We zeggen weleens voor de grap tegen elkaar, misschien was het wel een jongentje, je kan gewoon geen jongens krijgen en dan lachen we samen. Soms moet je er ook om kunnen lachten, toch?
- Zijn er bepaalde dingen gebeurd, gezegd of gedaan waarvan u nu zegt, dit had ik op een andere manier gewild?
Opname 6
Ja de medicijnen in het Radboudumc.
Dit hadden we nooit moeten doen, ik had mijn eigen gevoel moeten volgen.
Zo fijn als we behandeld zijn in het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis toen met de opname en de controles, zo pijnlijk was het in het Radboudumc.
Ik vraag de respondent of het niet mogelijk was geweest toen ze merkte dat de behandeling in het Radboudumc niet fijn was, gelijk weer terug te gaan naar het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis?
De respondent vertelt dat dit wel mogelijk was geweest, maar dan moesten we weer wachten totdat zij weer plek hadden. Ik had zelf zoiets van wat niet goed is moet eruit. We zijn nu toch in het Radboudumc en dan laten we het hier gebeuren.
- Op wat voor een manier heeft u afscheid genomen?
Opname 7a
De eerste curettage hebben we samen een plek gegeven. We hadden niets, dus we hebben dit in gedachten gedaan. En door ook er voor elkaar te zijn.
Bij de tweede vond ik het zo luguber om de bloedproppen door de wc te spoelen dat we besloten hebben de deze op te vangen en in de tuin de begraven. Geen steen of zo, maar we hebben een hortensia op de plek gepland. En deze deed het heel goed.
Opname 7b
We hebben een miskraam (2010), toen is ons dochtertje geboren (2012) die is nu 5 jaar, Miskraam (2013) en ons tweede dochtertje (2014) zij is 3 jaar oud.
We hadden niet gedacht dat zij zo snel zou komen, ze kwam ongedwongen.
Ik was in het ziekenhuis geweest omdat bij mij (mijn lichaam) alles in de war lag. Wij hebben toen in het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis een heel traject doorlopen. Ik zou medicijnen moeten slikken zodat mijn menstruatie weer regelmatig zou gaan verlopen. Voordat ik aan de medicijnen kon beginnen was ik zwanger van ons eerste dochtertje.
Bij ons tweede dochtertje was het proces ook anders want je hebt al een gezond kindje. We hadden zoiets van als dit net zolang gaat duren als bij ons eerste, dan wachten we gewoon af en gaan we het in april-mei het jaar daarop proberen.
En in september was ik zwanger van ons tweede dochtertje.
- Weten de andere kinderen wat er allemaal gebeurd is (bijv. in geval van een miskraam)?
Opname 8
Neen, ze zijn nu 5 en 3 jaar oud. Ik zie het niet als een meerwaarde om dit nu aan hun te vertellen.
Uiteindelijk zal ik het hun wel vertellen. Het risico zit erin dat het hun ook overkomt en dan weten ze dat mamma het ook heeft gehad.
Ik vraag de respondent of ze het gevoel heeft de haar miskramen ook echt kindjes zijn geweest?
Jazeker ook omdat wij bij beiden een kloppend hartje hebben gezien. Dat was voor ons de bevestiging dat er een kindje kwam.
We drukken het niet weg. We hebben namelijk twee fotootjes op onze slaapkamer van de hun echo’s staan, onze kinderen weten dat dit ook baby’tjes zijn. Verder vragen ze niets.
Aan mijn armband zit ook ons hele gezin: Onze twee dochtertjes, onszelf en twee sterretjes en dat is ons gezin. Dat weten ze wel. Het is niet zo dat ik alles vertel want daar snappen ze toch niets van.
Als het later ooit ter sprake komt en ze zijn ouder, dan zal ik ze erover vertellen.
9 t/m 13 periode daarna en het nu
- Op welke manier denkt u nog aan uw kindje? Bijvoorbeeld: gedenkt u tijdens de verjaardag of wanneer uw kindje gestorven is? Wordt er regelmatig over uw kindje gesproken en wordt uw kindje bij de naam genoemd?
Opname 9
Onze overleden kindjes hebben we ook een naam gegeven; Ze zijn sterretjes in de hemel, heel symbolisch.
We doen verder niets met de dag. Soms gaat het weleens door je hoofd van toen was ik uitgerekend. We staan er niet bij stil of gedenken wij hun.
- Hoe hebben u en uw partner dit verlies ervaren?
Opname 10
Eerst heel verdrietig.
De tweede keer was minder erg omdat je al een kindje hebt. En je de ervaring hebt dat het toch lukt. En dan zijn we heel gelukkig met één kind mocht het daarbij blijven.
Uiteindelijk kwam dan toch nog een tweede dochtertje.
- Wat zou u andere ouders die iets dergelijks meemaken, willen meegeven?
Opname 11
Praat erover en laat je goed inlichten. En volg je gevoel bij hetgeen ze zeggen. Laat je niets opdringen.
- Heeft u hierna nog geprobeerd zwanger te worden?
Opname 12
Jazeker 3 maal waarvan ons jongste dochtertje de laatste is.
13. Zo ja, hoe is dat afgelopen?
Opname 13
2 miskramen en 2 kinderen.
Opname 14
Ik vraag de respondent of zij nog naar de herdenkingsbijeenkomst van het Radboudumc zijn geweest?
Ze vertelt dat zij daar nooit iets over hebben gehoord. Wij hadden sowieso bij het Radboudumc geen goed gevoel. Misschien hebben ze het wel genoemd, maar wij zijn er niet geweest. Ons eerste dochtertje is in het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis geboren en de tweede dochtertje is thuis geboren.
Het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis heeft voor ons de voorkeur en het gaat maar om 1 ervaring meer kunnen we er niet van zeggen.
Vrienden van ons zijn in het Radboudumc van hun dood geboren kindje bevallen. Zij zijn daar heel fijn behandeld. En voor hun ben ik daar ook heel erg blij om. Wij hebben een ander verhaal het is maar net hoe je het ervaart.
De arts die wij als eerste kregen voordat ik gecuretteerd werd vond ik niet prettig, maar de arts die wij na de curettage gekregen hebben vond ik wel fijn.
Ik merk dat de miskraam toch een thema blijft wat een taboe is. Mijn moeder heeft een miskraam gehad en mijn zus heeft een niet gevuld eitje gehad. Ik denk als je geen hartje hebt zien kloppen en geen beeldmateriaal hebt, dat het ook anders is.